|
|
|
|
|
|
Ξένα έντυπα
Δημοσιεύσεις στο αγγλόφωνο περιοδικό "Red Veil"* του Anwer Ghani, Ιράκ
Ο καθρέφτης, (28-1-2026)
Short Poems, ON RAINDROPS YEARBOOK 2026, CONGRATULATIONS / Στο Λεύκωμα Raindrops 2026
Στάθηκα στον καθρέφτη μου εμπροστά
κι εκεί που τ’ άσπρα τα μαλλιά μου χτένιζα
τα ’δα στεφανωμένα με στεφάνι ακάνθινο·
ω, ναι! ήταν εκείνο που ’πλεκες για χρόνια,
ανθρωπάκο άθλιε, την ώρα αναμένοντας
στην κεφαλή μου πονηρά να το φορέσεις.Της ψυχής, (28-1-2026)
Short Poems, ON RAINDROPS YEARBOOK 2026, CONGRATULATIONS / Στο Λεύκωμα Raindrops 2026
Αναζητώντας ουρανό,
στους αμμώδεις αστερίες
- παιχνίδια παιδιών -
την ψυχή μου απίθωσα,
πριχού ο φλοίσβος τους αγγίξει
κι εκείνοι για πάντα χαθούν.
Το ρόδο (Ἐν ὀδύναις, 2014), (2-2-2026)
Red Veil Magazine Τεύχος 2 Βιβλίο 1071145
Όταν γεννιέται ένα ρόδο,
κανέναν δεν προσμένει να το κόψει
κι ελπίζουν αυτό κι η τριανταφυλλιά
πως θα ζει να χαίρονται την ομορφιά του.
Όμως, υπάρχουν κάποια ρόδα,
που ως θνησιγενή απ’ την φύση τους
χαρά καμιά δεν χαίρονται
ούτε αυτά, ούτε η μάνα τριανταφυλλιά.
Λευκά κρινάκια (ΣΤΑΘΜΟΙ ... στον χρόνο), τ. Μαρτίου 2026
Short poem for Red Veil Magazine, Will appear in issue 3
Βήματα αγαπημένα στου γιαλού την άμμο
από κυματάκι εωθινό εσβήστηκαν.Έμειναν τα λευκά κρινάκια του γιαλού
για να θρηνούν τον μισεμό τους.
Πληρότητα (Red Vel, 4o τεύχος)
Τα μάτια σου
της Πίνδου βιόλες ανθισμένες,
όταν μου χαμογελάς,
και η ψυχή σου ηλιαχτίδα φωτεινή
που αφειδώλευτα ζεσταίνει
τις δικές μου βαρυχειμωνιές
και μ’ ανασταίνει.
*To "Red Veil Magazine" έπαψε να κυκλοφορεί αυτόνομα και "συγχωνεύτηκε" με το "Poetry Leaves".
The Mirror
I stood before my mirror
and as I combed my white hair
I saw it crowned with a wreath of thorns;
oh yes! it was the very one you’d been weaving for years,
wretched little man, waiting for the moment
to slyly set it upon my head.
Of the Soul
Seeking a sky,
among sandy starfish
- children’s playthings –
I laid my soul down,
before the surf could touch them
and they be lost forever.
The Rose
When a rose is born,
it waits for no one to cut it;
it and the rosebush hope alike
that it will live, so they may delight in its beauty.
Yet there are certain roses
that, stillborn by their very nature,
know no joy at all-
neither they, nor the mother rosebush.
White Sea Lilies
Beloved footsteps on the shore’s sand
were erased
by a small dawn wave.
Only the white sea lilies remained,
to mourn
their leaving.
Fullness
Your eyes,
violets in bloom in the Pindus mountains,
when you smile at me,
and your soul, a radiant sunbeam
that generously warms
my own heavy winters
and brings me back to life.
.
.
.